تاریخ انتشار:
پایان دفتر وزارت؛ ایران را از یاد نبریم

پایان دفتر وزارت؛ ایران را از یاد نبریم

عباس آخوندی: امروز روزِ بستن رسمی دفتر وزارت بود. در پی آن بودم و هستم که چرک‌نویس‌های این دفتر را پاکنویس کنم و به ملت عزیز ایران گزارش کنم تا شاید به‌کار جوانان و آیندگان آید.

کوتاه سخن آنکه حکمرانی بی‌سرزمین، بدون حس تعلق به یک فرهنگ و تمدن و در خلاء امکان‌پذیر نیست پس ایران را از یاد نبریم.
 
دوم: شرط کارآمدی حکمرانی در درون، فراهم‌آوردن شرایطی است که مردمان برقراریِ عدالت را حس کنند. این موضوع هم بحثی ذهنی و رمانتیک نیست شاخص‌های آن تامین و تعهد به حقوق اساسی شهروندان و صلح اجتماعی، حاکمیت قانون، وجود فرصت‌های برابر برای همگان، دسترسی آزاد به اطلاعات، امکان رقابت منصفانه برای کسب منفعت خصوصی مشروع برای تمام شهروندان و در نهایت امکان خلق ثروت ملی توسط یک ملت به‌نحوی که همگان احساس بهبود کنند، و در بیرون، تامین منافع ملی در صحنه‌ی جهانی است. این‌کار نیز از رهگذر دفاع مقتدرانه از سرزمین با تجهیز به قدرت سخت و نرم به منظور تضمین امنیت ملی، تامین صلح و روانی حرکت در مبادله‌های فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و تجاری با سایر ملل به‌دست می‌آید.
 
سوم: عمران و آبادانی ایران مهم است. آن هم با توجه به سطح دانش روز بشری و توجه به فنآوری‌های مدرن و افزایش توان زیست‌پذیری در سرزمین و روانی حرکت در آن است. گذر از تکیه صرف بر استخراج و مصرف منابع طبیعی و مادی به اقتصاد دانش بنیان نیازمند زیر ساخت‌های سخت‌افزاری و نرم‌افزاری مدرن، کارآمد و زاینده‌است.
 
چهارم: انسان متمدن عضو سازمان مدنی سلول بنیادین جامعه در روزگار نوین است. توجه به فکر، هویت و شخصیت این انسان اساسِ کار است. اگر مطبوعات رکن چهارم است و اگر افکار عمومی مهم است، ریشه‌ی آن در این حقیقت نهفته است. بنابراین، از رسانه‌ی جامعه مدنی مراقبت کنیم. به‌هوش باشیم که ضدِّرسانه جای رسانه را نگیرد.
 
به پایان آمد این دفتر حکایت هم‌چنان باقی است.
 
متن کامل سخنرانی دکتر عباس آخوندی در جلسه رسمی تودیع و معارفه و گزارش آماری حوزه معاونت برنامه‌ریزی و توسعه منابع.

اشتراک‌گذاری

نظرات

هنوز نظری ثبت نشده است.

ارسال نظر

ارسال نظر در این بخش بسته است؛ برای فرستادن دیدگاه خود از فرم تماس استفاده کنید.

درباره من

من عباس آخوندی شهروند ایرانم. به گواهی شناسنامه در 16خرداد1336 چشم به‌دنیا گشودم. خانواده‌ی من از دو سوی از روحانیان به‌نام بودند. پدرم شادروان شیخ علی آخوندی که نسب به آخوندی‌های یزد می‌برد، زاده‌ی مشهد و روحانی مجتهد و از ناشران به‌نام کتاب در حوزه‌ی دین بود. البته که خاندان آخوندی در حوزه‌ی نشر ریشه‌ای دیرینه دارند و چندین نسل بدین حرفه مشغول بوده‌اند و هنوز هم تعدادی از آنان هستند. مادرم کبری امینی زاده‌ی تبریز اولین فرزند مرحوم علامه امینی (ره) بود. گفتن از امینی جایی در این خود‌نگاشت ندارد. ادامه مطلب...